Pojazd kolczasty jest wytrzymały lecz powolny, wyścigówka bardzo szybka lecz słabo opancerzona, a trzeci wehikuł to pojazd środka - stosunkowo szybki i stosunkowo dobrze opancerzony. Po wyborze samochodu możemy też wybrać jego kolor, a następnie przenosimy się na tor, gdzie będą się toczyć tytaniczne starcia, podczas których nie obowiązuje żaden kodeks drogowy.

Nasz pojazd jest oczywiście uzbrojony. W grze występują tylko trzy rodzaje uzbrojenia:
- dysk, który jest czymś w rodzaju miny sunącej po ziemi i wybuchającej w momencie uderzenia w przeciwnika,
- rakieta samonaprowadzana, która, jak się pewnie domyślacie, po wystrzeleniu podąża za wrogiem,
- granaty które wyglądają jak miny morskie, ale działają jak granaty ;).

Gra jest podzielona na dwa etapy. Po wyborze samochodu zostajemy przeniesieni na tor i rozpoczyna się wyścig, w którym nie ma znaczenia które miejsce zajmiemy. Liczy się tylko niszczenie innych samochodów (otrzymujemy za to kasę). Po zakończeniu tego "wyścigu" zostajemy przeniesieni do garażu, gdzie za pieniądze zarobione podczas niszczenia wrogów możemy ulepszyć nasz wehikuł zagłady (lepszy silnik, opony itp.) lub zwiększyć siłę rażenia naszego uzbrojenia. Po wyjściu z garażu przechodzimy do drugiego etapu, w którym na pojedynek wyzywa nas inny "wojownik szos" i tutaj już o wygranej decyduje to czy zajmiemy pierwsze miejsce, czy nie. Oczywiście przeciwnik nie tylko będzie starał się dojechać pierwszy, ale będzie próbował zatrzymać nas przy pomocy swojego uzbrojenia. Po pokonaniu śmiałka, który nas wyzwał, przenosimy się do innego miasta\kontynetu i ponownie, najpierw walczymy na torze a potem ścigamy się z kimś, kto nas wyzwie na kolejny pojedynek. Po wygraniu wszystkich wyścigów zostają odblokowane dodatkowe samochody. Granie jest proste, lekkie i przyjemne, ponieważ fabuły właściwie nie ma, a celem gry jest samo jej przejście i odblokowanie tych dodatkowych samochodów. Gra nie nadaje się raczej do dłuższych posiedzeń. ;) Po prostu jest to taka typowa gierka służąca do zapychania wolnego czasu, gdy akurat mamy kilkadziesiąt minut albo godzinkę wolnego i chcemy popykać na spokojnie w coś mało ambitnego.

Grafika w tej grze jest naprawdę ładna, szczególnie urodziwe są bitmapy przedstawiające horyzont (każda plansza ma inną). Nasi przeciwnicy, którzy wyzywają nas na starcie, również zostali ładnie przedstawieni, a ich stroje utrzymane są w typowo Mad Maxowych - Wastlandowych klimatach. Gra nie jest skomplikowana, to zwykła mało ambitna gra akcji, która jednak posiada sporo grywalności, a rozwalanie pojazdów przeciwników przy pomocy rakiet albo tych "dysków" sprawia dużo radości :) i dlatego moim zdaniem zasługuje ona na ocenę 7\10.

© 2008 KeniG

Cadlillacs And Dinosaurs to oczywiście kolejne mordobicie ze stajni CAPCOM-u. Do walki z szalonym doktorem staje 3 "fajterów" i jedna fajterka. Są to Jack Tenrec (postać środka, całkiem szybki i dosyć silny), Mustapha Cairo (całkiem szybki i bardzo silny), Mess O'Bradovich (najwolniejszy ale jednocześnie najsilniejszy) i Hannah Dundee (bardzo szybka i zwinna). Jak w każdej tego typu grze oprócz walki przy pomocy kończyn fajterów, możemy też od czasu do czasu znaleźć jakąś broń, a w Cadillacs And Dinosaurs jest jej całkiem sporo. Są to Shotgun, Uzi, M16, Bazooka, Magnum, Beczki, Nóż, Deska, Rura, Granat itp. itd.

Ogólnie rzecz biorąc filozofia gry jest prosta - idziemy w prawo, niszcząc hordy wrogich dinozaurów i ludzi pomagierów szalonego doktora. O ile każdy napotkany człowiek to nasz wróg, to co jakiś czas możemy spotkać dinozaura "neutralnego", który nas zaatakuje tylko jak pierwsi go zaatakujemy albo zbudzimy ze snu ;). Na końcu każdego etapu znajduje się tradycyjny boss, który po tym jak go pokonamy, grzecznie nam powie gdzie znajduje się kolejny boss, którego również załatwiamy na końcu następnego etapu. I tak po wielu etapach i bossach trafiamy w końcu do siedziby doktora, gdzie, jak się pewnie domyślacie, następuje finałowa walka, a po niej gustowny filmik kończący fabułę. Podczas walki oprócz kończyn możemy wykorzystywać różne bronie znalezione na planszy, co jest raczej czymś standardowym, jeśli chodzi o tego typu gry, jednak w Cadillacs And Dinosaurs mamy jeszcze radiostacje i Cadliaca (wbrew pozorom słowo Cadilac zawarte w tytule jest ważne). O co chodzi? A no podczas przechodzenia plansz-etapów, możemy znaleźć radiostację. Można ją podnieść z ziemi i wezwać na pomoc naszego kumpla, który natychmiast przyjedzie do nas w pięknym Cadilacu. Następnie odda kluczyki, a my możemy kontynuować eksterminacje wrogów w naszej super bryce, czyli rozjeżdżamy ich po prostu :D.

Grafika jest bardzo dobra, nie jest co prawda tak dobra jak w grze Violent Storm, ale to i tak czołówka. Plansze są ciekawe i estetycznie przedstawione. Właściwie każdy level jest utrzymany w innych klimatach - mamy zniszczone miasto, pustynie, dżungle, laboratorium itp. Fajterzy, którymi możemy sterować, są ciekawie wykonani i dobrze zanimowani, a i przeciwnicy są różnorodni i porządnie wykonani. Szczególnie bossowie i dinozaury, choć jak dla mnie bossom czegoś brakuje - po prostu szybko o nich zapominamy i właściwie po przejściu gry nie za bardzo pamiętamy jak wyglądali (choć ostatni boss zostanie w pamięci, bo jest oryginalny). Jeśli chodzi natomiast o grywalność, to jest ona ogromna. Każdy, kto ma więcej niż "naście" lat na karku, na pewno pamięta tę grę z automatów. Ten tytuł to jedna z najbardziej grywanych i miodnych gier Capcomu, po prostu rewelacyjny klasyk. Fakt - nie jest to ideał i gra by mogła być jeszcze lepsza, ale i tak to jedna z najlepszych bijatyk chodzony, posiadająca bardzo zakręcony klimat i super poziomy, choć bossowie moim zdaniem mogliby być bardziej "ciekawsi". Jak nic 9\10 szczerze polecam!

A i jeszcze jedno. Gra jest oparta na komiksie Xenozoic Tales (na kanwie komiksu powstał też serial animowany).

© 2008 KeniG

Gra jest z jednej strony całkiem fajna, ale z drugiej stosunkowo mało grywalna. Mamy naprawdę ładną grafikę, ciekawe etapy - poziomy są dopracowane od strony graficznej, przeciwnicy też są całkiem fajni, a nasi dwaj fajterzy to takie wielkie kupy mięcha, większe od większości przeciwników. :) Jeśli chodzi o walkę, to oprócz walenia pięściami, możemy na przykład podnosić samochody jak i inne przedmioty i rzucać nimi we wrogów. Ba, możemy nawet chwytać i podnosić naszych przeciwników, a następnie rzucać nimi w kolejnych (co jest bardzo fajne i zabawne :)). Podczas uderzeń pojawia się coś w stylu komiksowych dymków z różnymi napisami w stylu KRAK! POW! Itp. Jest to fajny patent stosowanym w wielu tego typu grach, ale w tej akurat jest wszechobecny i dobrze się sprawdza. Jednak mimo świetnych plansz i całkiem fajnych przeciwników, grafika ma minusy. Nasi wrogowie i nasz fajter poruszają się strasznie sztucznie, a sami przeciwnicy mogliby być bardziej dopracowani graficznie. Poza tym w tej grze zastosowano dość wkurzający element - mianowicie o ile przeciwnicy po uderzeniu są odrzucani do tyłu, co jest szeroko spotykane w innych grach, to w tej nasz heros również po ciosie jest odrzucany do tyłu i do tego jeszcze potrafi stracić przytomność na kilka sekund. Takim rozwiązaniem twórcy podnieśli poziom trudności gry w chamski, mało ambitny sposób. Po prostu zamiast wymyślić trudniejszego bossa albo zwiększyć paletę ciosów u przeciwników i gracza, sprawili że postać traci przytomność po otrzymaniu ciosu :\.

Liczba ciosów też nie powala, właściwie prawie nie ma w tej grze żadnej palety ciosów lub combosów, co jest dużym minusem. Sprawę niby ratuje możliwość rzucania samochodami i przeciwnikami, ale jednak przydała by się większa "sprawność manualna" u naszych dwóch "fajterów".

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest średnia. Z jednej strony fajny pomysł, dość zabawna możliwość rzucania wrogami we innych, ciekawe ładne plansze, ale z drugiej średnia grywalność, mało ciosów, niektórzy wrogowie niedopracowani graficznie. Według mnie 5+\10 będzie oceną w sam raz. Ta gra to średniak, w którego można sobie trochę popykać, jeśli lubimy chodzone bijatyki. Choć jak zawsze polecam samemu wam sprawdzić tę grę, bo może właśnie wam bardziej przypasuje. A i jeszcze jedno, niektórzy przeciwnicy przypominają mi klimatem swoich strojów niektóre B - klasowe włoskie filmy postapokaliptyczne :).

© 2008 KeniG

"Hokuto." jest pierwszą (może drugą ;)) grą z całej tej gigantycznej serii i jest ona typowym mordobiciem, które polega na posuwaniu się na przód, a właściwie w bok - w lewą stronę i załatwianiu wszystkich napotkanych wrogów. Graficznie jest bardzo kiepsko. Fakt - NES to tylko 8 bitów, ale każdy kto swego czasu grał na naszym swojskim Pegazusie wie, że jednak na NES-a wychodziły dużo, ale to dużo ładniejsze gry. Niby mamy całkiem ładne ruiny budynków, jakieś tam tło w oddali przedstawiające szarą pustynię i góry, ale jednak graficznie jest bardzo ubogo. Nasi przeciwnicy wyglądają prawie tak samo jak nasz bohater i naprawdę mało różnią się od siebie. Wychodzi na to, że musimy zabijać tysiące klonów. Odgłosy bardziej denerwują niż budują klimat, a motyw muzyczny mimo iż ciekawy, to jednak po pewnym czasie zaczyna bardziej denerwować niż uprzyjemniać grę. Mimo to, ta niezwykle prosta gra ma w sobie naprawdę całkiem sporo grywalności. Rozwalanie wrogów jest dynamiczne, lekkie i przyjemne. Przypominają się czasy tych prostszych Pegazusowych gierek (typu Tank), które mimo że na pierwszy rzut oka wydawały się gniotami, to jednak ostatecznie pożerały nam setki albo i nawet tysiące godzin czasu wolnego :).

Gra jest naprawdę zadziwiająco grywalna i zapewnia fajną, bezstresową zabawę, która budzi wspomnienia pegazusowego szału lat '90. :) Ocena, hmmm, dla kogoś kto nie załapał się na polski pegazusowy szał lat 90 albo niezbyt miło wspomina tamte gry maksymalnie 1\10 i jemu odradzam uruchamianie "Wojownika.". Ale osoby, które miło wspominają 8-bitowe hity, mogą podwyższyć sobie ocenę do 5\10 albo nawet i 6\10. Im polecam ściągnąć odpowiedni emulator i spróbować zagrać. Ale i tak powinny wziąć pod uwagę to, że jednak na tle innych gier na NES-a "Hokuto no Ken" wypada tak sobie (jednak dużo lepsze gry były, oj były). Mimo to ta niesamowicie prosta gra jakimś cudem przypadła mi do gustu i właśnie z punktu widzenia sentymentalnego człowieka, który miło wspomina czasy Pegazusa, wystawiam jej ogólnie rzec biorąc ocenę pozytywną - choć mam wrażenie że zbyt wysoką. A i jeszcze jedno, przeciwnicy umierając eksplodują ;).

© 2008 KeniG

Tytuł ten jest zwykłym mordobiciem, tak samo jak poprzednia część, ale w tej poruszamy się w prawo, a i cofnąć się w lewo też możemy - choć będziemy do tego zmuszeni tylko na dwóch etapach, na których trzeba znaleźć przejście do kolejnego. Podobnie jak część pierwsza, ta również mimo swojej prostoty (nawet jak na nawalanke) jest stosunkowo grywalna. Fakt, mało ambitna i dość krótka, ale dla fanów starych gier z NES-a jak znalazł. Można w to sobie popykać kilka lub kilkadziesiąt minut choć nie liczcie na to, że gra was w jakiś sposób oczaruje i zajmie pierwsze miejsce wśród pegazusowych gier, w jakie graliście w swoim życiu.

Gra jest lepsza niż część pierwsza. Nadal mamy do czynienia z prostą (może nawet i toporną ;)) nawalanką, której calem jest przesuwanie się w prawo, zabijanie setek wrogów wyskakujących z lewa, a na końcu etapu zabicie dużego wroga, co pozwoli na przejście na następny poziom i zrobienie tego samego w innej scenerii z silniejszymi, innymi wrogami. Podobnie jak część pierwsza gra jest grywana i moim zdaniem zasługuje na 7\10, ale piszę to z punktu widzenia człowieka, który 8-bitowe gry miło wspomina.

© 2008 KeniG

Grywalność jest całkiem przyzwoita - oczywiście jak na prostą nawalanke z lat '80. Jeśli lubicie takie proste gry, to może się wam grać przyjemnie. Do pokonania mamy 6 poziomów no i oczywiście 6 bossów (przeciwny umierając eksplodują ;) jak w grze na NES-a). Jak dla mnie 5\10 - całkiem grywalne, ale mogło by być lepiej, gdyż w grach z tamtego okresu można znaleźć dużo lepsze tytuły.

Co ciekawe gra wyszła w USA z kompletnie zmienioną fabułą, wyglądem postaci i poziomów, jak i imionami bohaterów. Mianowicie została wydano ona pod tytułem "Black Belt", a bohaterem jest karateka, który musi uratować piękną dziewczynę ale już nie w postapokaliptycznej scenerii, ale w takiej "karateko-orientalnej" :P. Czyżby amerykańskie dzieci w latach '80 nie lubiły klimatów postapo?? Po co ta zmiana sam nie wiem.

© 2008 KeniG

A no właśnie wrogów, ponieważ oprócz wyżej wymienionych czynności musimy walczyć z naszymi przeciwnikami, którymi są samochody bandytów i różne, że tak napisze "bunkry". Gra ma jak na możliwości NES-a bardzo dobrą grafikę, plansze są ładnie wykonane, a samochody dość szczegółowe. Tylko na boga dlaczego samochód Maxa jest niebieski???? Każdy wie, że kultowy Ford Falcon Maxa Rokatansky'ego w pierwszej części, był żółto-niebiesko-czerwony, a następnie CZARNY. Więc dlaczego chłopaki z Mindscape stwierdzili, że powinien być niebieski? Być może niebieski samochód lepiej się im komponował kolorystycznie z żółtą pustynią? Tego już się pewnie nie dowiemy, ale przejdźmy dalej do grywalności. No więc tak: pomysł na połączenie prostej gry akcji polegającej na eksterminacji wrogów naszego herosa ze zbieraniem i sprzedawaniem różnych rzeczy u handlarza wydaje się ciekawy, ale grywalne to, to raczej nie jest, moi drodzy. Zacznijmy od tego, że gdy pierwszy raz uruchamiamy grę, to kompletnie nie wiemy o co chodzi i jak mamy wygrać na pierwszym etapie oraz co zrobić aby przejść dalej. Sam nie miałem pojęcia, o co w tej grze chodzi, zanim nie dorwałem instrukcji na necie (musimy zbierać różne "rzeczy" i za nie u handlarza kupować amunicje i benzynę i docelowo klucz do następnego etapu).

Kolejnym problemem, z którym spotkamy się na początku, jest to, że plansza, po której się poruszamy, jest dość skomplikowanym labiryntem i minie sporo czasu, zanim rozejrzymy się po okolicy. A przecież musimy się jeszcze martwić o benzynę, która się kończy i trzeba ją zatankować, a nasi przeciwnicy raczej spokoju nam nie dają. Swoją drogą ten labirynt przypomniał mi gry "labiryntówki" w jakie lubiłem grać na C64, jednak Mad Max nie jest nawet w połowie tak grywalny jak one. :| Naprawdę jedyne, co mnie motywowało, aby grać w tą grę i przechodzić dalej, było to, że chciałem napisać recenzję na Trzynasty Schron - inaczej wyłączyłbym ją pewnie po 30 minutach. Jednocześnie spotkałem się z opiniami ludzi, którym ta gra się bardzo podoba i uważają ją za całkiem dobry tytuł. W każdym razie jak dla mnie zmarnowano pomysł na bardzo dobrą grę. Według mnie zasługuje ona na 4\10. Ale mimo to radze wam spróbować w nią zagrać bo być może okaże się, że należycie do tych, którym się spodoba?

Ponieważ tak jak pisałem gra oprócz tego, że jest mało grywalna, jest też stosunkowo trudna (szczególnie na początku, gdy nie wiemy o co chodzi i gdzie co jest na planszy). Poniżej macie mapę pierwszego poziomu, która powinna wam ułatwić zabawę (mapa pochodzi z instrukcji do gry).

© 2008 KeniG

Na początku gra może wydawać się dość trudna, ale gdy tylko opanujemy umiejętność szybkiego blokowania ciosów wroga i wyprowadzania swoich kontrataków, będzie szło dużo łatwiej. Dlatego nie zrażajcie się do niej jeśli zginiecie 15 razy na początku pierwszej planszy. Naprawdę idzie się nauczyć w to grać i można to przejść. Do zabicia przeciwników wystarcza niewiele ciosów (chyba że walczymy z bossem), natomiast nasz heros jest w stanie przeżyć 8 ciosów, czyli no powiedzmy posiada 8 żyć (na górze ekranu mamy czerwone prostokąty reprezentujące poziom życia - hmm poziom życia, dziwnie to zabrzmiało). A i jeszcze jedno, w grze mamy 6 poziomów i, co ciekawe, gdy ją rozpoczynamy, możemy wybrać, na którym poziomie chcemy wystartować. Czyli na przykład możemy od razu zająć się przechodzeniem ostatniego poziomu albo zacząć grę od środka. Choć oczywiście polecam od początku.

Grafika prezentuje się bardzo dobrze, tak samo w wersji Arcade, jak i NES (oczywiście grafika NES-owa jest gorsza, bo tylko 8- bitowa). Poziomy są ciekawe i zróżnicowane (zburzone miasto, pustynia, jakaś fabryka), ale jednocześnie dość standardowe i brakuje w nich jakiejś oryginalności. Choć od strony technicznej są bardzo dobrze wykonane - moim zdaniem najładniejszy poziom to ten pierwszy ze zniszczonym miastem. Właściwie gra jakoś mnie nie poruszyła. Niby wszystko jest na swoim miejscu, a sama gra bazuje na sprawdzonym pomyśle z Ghost'n'Goblins, jak dla mnie brakuje jej jakiegoś polotu. Wystawiam 6+\10 i polecam przede wszystkim fanom bijatyk hack&slash (czyli tych, gdzie postać fajtera walczy tylko bronią białą a nie pięściami). Wersja na NES-a, oprócz grafiki, różni się od tej Arcade tym, że można grać w nią we dwie osoby dwoma postaciami na raz.

© 2008 KeniG

Violent Storm to oczywiście "chodzone mordobicie". Do wyboru mamy trzech "fajterów". Wade - blondyn w stroju ala Mad Max (tyle że niebieskim, a nie czarnym), to postać środka, czyli z jednej strony całkiem szybki i dość silny, murzyn Boris (hmm Boris, typowe murzyńskie imię ;)) to siłacz, który swoją powolność nadrabia muskułami, natomiast Kyle jest najsłabszym z bohaterów, który jednak jest z nich najszybszy i najzwinniejszy (moja ulubiona postać).

Powiem wam szczerze, że ta gra to prawdziwy ideał, jeśli chodzi o chodzone mordobicia. Grafika jest po prostu piękna. Tła, postacie bohaterów, przeciwnicy są naprawdę świetnie wykonani. Bohaterowie gry i wrogowie nie poruszają się jak roboty, ale mają bardzo realistyczne ruchy (jak na mordobicie 2D).

W grze nie brakuje humoru, a przeciwnicy oprócz tego, że niezwykle ciekawi i pomysłowi, to są też dość "zabawni". Oczywiście tylko "momentami" bo ogólnie to wściekłe, złe bandziory i różne obrzydliwe stwory! Również na poziomach od czasu do czasu pojawiają się humorystyczne akcenty w stylu striptizerki, która nam kibicuje albo miłego kota, który przechadza się po poziomie, nic sobie nie robiąc z trwającego mordobicia (a może ten kot to Sajdon?! :O). Plansze i tła są śliczne i różnorodne. Mamy jakieś zniszczone miasto, pociąg, park, klub itp. Ogólnie urbanistyczna stylistyka dominuje. Jednak mimo że pomysły na plansze kręcą się w okołomiastowych klimatach, to każda posiada swój indywidualny styl i klimat. Podobnie jest też z bossami - naprawdę po przejściu gry będziecie pamiętać każdego z nich, co wcale nie zdarza się tak często w innych produkcjach tego typu. A i do tego w grze jest obecny "efekt cieni".

Każdy etap gry posiada też swoją indywidualną muzyczkę, która wcale nie denerwuje, ale umila rozgrywkę. Odgłosy w stylu jęków przeciwników albo dźwięków rozbijanej ławki, czy innych obiektów są, podobnie jak grafika, na bardzo dobrym poziomie.

Nasi "fajterzy" dysponują dość dużą paletą ciosów, a wykonywanie combosów jest łatwe i przyjemne. Nie znaczy to jednak, że combosów jest mało - po prostu sterowanie "fajterem" jest intuicyjne, czyli od razu po uruchomieniu gry będziemy w stanie szybko się z nim zaznajomić i wykonywać podstawowe combosy, czerpiąc z ich wykonywania sporą satysfakcje. Jednocześnie bardziej doświadczeni gracze, którzy spędzą przy grze więcej czasu, będą w stanie wykonywać skomplikowane ewolucje i sprawią, że przeciwnicy poznają sens zdania "zrobię ci z "czterech liter" jesień średniowiecza". ;) Oprócz normalnych ciosów możemy oczywiście podnosić z ziemi różne bronie, takie jak nóż, albo metalowa rurka (jest nawet piłka do rugby :D). Grywalność tej gry jest nieziemska. Jest to jedna z tych produkcji, które mamy ochotę przechodzić bardzo wiele razy i wcale nas to nie nudzi. Po prostu miodność wręcz wylewa się z ekranu.

Violent Storm to gra - legenda pamiętana przez każdego bywalca salonów z automatami, ale nie jest to gra lubiana i ceniona tylko ze względu na młodzieńczy sentyment. To naprawdę niesamowita, a wręcz genialna gra! Jedno z najlepszych chodzonych mordobić w historii. A właściwie wiecie co? To najlepsze chodzone mordobicie w historii!! Szczerze polecam! Według mnie gra bez dwóch zdań zasługuje na ocenę 10/10. Zagrajcie, a nie pożałujecie.

© 2008 KeniG