Jak wiele jest tajemnic w naszej, wydawałoby się, tak czytelnej rzeczywistości. Andrzej Ziemiański jest specjalistą w ich rozwiązywaniu, jego Wrocław i świat istnieje w kilku wymiarach i czasach. Broń, twardzi mężczyźni, wędrówki po podziemnych korytarzach i ulicach miasta tworzą niepowtarzalny, charakterystyczny klimat prozy tego autora.

W 2004 roku pojawił się zbiór opowiadań autorstwa Andrzeja Ziemiańskiego "Zapach szkła". Zawierał on opowiadania, które ukazały się na przestrzeni ostatnich lat (m.in. w czasopiśmie Science Fiction), a które zdobyły szereg nagród przyznawanych przez fandom.

Godne polecenia jest opowiadanie "Autobahn nach Poznań" (Zajdel 2002), napisane w klimatach postapokaliptyczno - postnuklearnych. Oczywiście jak to u Ziemiańskiego, tłem akcji jest Wrocław będący stolicą odrodzonej Rzeczpospolitej. Wartki język, szybka akcja, "ciekawe" opisy kobiet, a w tle sporo refleksji nad otaczająca nas rzeczywistością - to cecha tego jak i pozostałych tekstów umieszczonych w zbiorze.

Jednak opisując twórczość Ziemiańskiego, którą reprezentują opowiadania trzeba też mieć na uwadze jej "plusy ujemne". Otóż czytając je w dużej dawce mocno uwidaczniają się wady twórczości tego autora. Mam tu przede wszystkim na myśli zbyt mocno akcentowaną "klimaciarskość" bohaterów tych tekstów. Wszyscy są tam zajefajni i znają świat oraz życie. No i w ogóle wszędzie byli i w ogóle są super. Jakby sam Ziemiański opisywał siebie i swoje życiowe przygody (co poniekąd robi). Od razu zaznaczę - nie jest to wcale zarzut. Po prostu ja nie lubię takiego podejścia do pisarskiego warsztatu. Tym bardziej - że jak mi się wydaje - gdyby autor mógł, to całe kartki zapisałby swoimi przeżyciami związanymi z siedzeniem w knajpach przy piwie bądź wódce.

Na szczęście nie wszystkie opowiadania umieszczone w "Zapachu szkła" są napisane według powyższego przepisu. Część zaskakuje, zdumiewa - zwłaszcza, że sam Ziemiański jest dobrym obserwatorem rzeczywistości i potrafi umiejętnie spleść ze sobą wątki fantastyczne z tymi bardziej przyziemnymi. Dodam, że mi zdecydowanie do gustu przypadły opowiadania, w których element fantastyczny brał górę nad tym życiowym.

Poniżej krótki opis tekstów w "Zapachu szkła" :

• Zapach szkła - ciekawie zakręcona historia, napisana przez autora m.in. na podstawie osobistej obserwacji pracy naszej policji.


• Bomba Heisenberga - alternatywna historia polskich dziejów - dla jednych może być drażniąca, dla innych nie. Dużo w niej "ziemiańskich" klimatów - czyli Prawdziwi faceci, Prawdziwe Kobiety (tak - pisane z dużej litery P). Ale jak już to raczej to śmieszy niż drażni. Poza tym to świetny, choć trochę fabularnie chaotyczny tekst.


• Legenda - ciut rozlazły tekst. Autor bardzo lubi swoje miasto (Wrocław), bardzo lubi swój styl życia (tak mi się wydaje). A opowiedziana tam historia trochę się ciągnie, ciągnie i ciągnie...


• Wanilliowe plantacje Wrocławia - tu znów pojawia się "ziemiańszczyzna" - tym razem w wersji męskiej. Jeśli nie bardzo ją lubimy, to trzeba włożyć trochę wysiłku podczas lektury tego tekstu, aby ją "odfiltrować". Ale dzięki temu otrzymujemy świetny, pełen ciekawych obserwacji naszej rzeczywistości, tekst.


• Lodowa opowieść - klasyczna SF, napisana w typowym dla autora stylu, który jednak potrafił utrzymać w ryzach swoje "klimaciarstwo". Historia grupy rozbitków statku kosmicznego na skutej lodem planecie, których potomkowie po kilkuset latach "zmienili" się w inną ludzką rasę. Zdumiewa, zaskakuje - wciąga!


• Czasy, które nadejdą - historia człowieka, przeciwko któremu "sprzysiągł" się cały skomputeryzowany świat. A jednak przypadek, luka w systemie sprawia, że los jest po stronie bohatera. Nie los - a ów system.


• Autobahn nach Poznań - pozycja obowiązkowa do przeczytania przez wszystkich falloutomaniaków. Koniec - kropka!

Podsumowując - jeśli szukacie tekstów, które zaciekawią, trochę podrażnią ale dzięki nim spojrzycie na otaczający Was świat w innych barwach - to "Zapach szkła" będzie tu jak najbardziej trafioną pozycją.

© 2008 Zrecenzował Sqounk